Ura e Mesit
Urë osmane guri mbi lumin Kir, e ndërtuar më 1768 nga Mehmet Pashë Bushati, 108 metra e gjatë me trembëdhjetë harqe; monument kulture i kategorisë së parë.
Në vitin 1768, Mehmet Pashë Bushati ndërtoi mbi lumin Kir një urë guri që do ta lidhte Shkodrën me Drishtin dhe me fshatrat malore përtej tij.[1][2] Ura ndihmonte qarkullimin e njerëzve dhe tregtinë mes malësisë dhe qytetit.[2] Emrin e mori nga fshati Mes, rreth pesë kilometra në verilindje të Shkodrës.[1]
Ura nuk u ngrit përnjëherë. Në fazën e parë u ndërtuan harku qendror dhe tre harqe pranë tij, dy në të majtë e një në të djathtë. Më vonë, kur Kiri e përmbyti urën, iu shtuan harqe të vogla në të dy skajet për ta përforcuar.[1] Kështu mori formën që njohim sot: 108 metra e gjatë, 3,40 metra e gjerë, me trembëdhjetë harqe jo simetrike.[1][2] Harqet ndryshojnë në madhësi e në formë dhe ndjekin rrjedhën natyrore të lumit.[2]
Ura është ndërtuar me gurë të latuar, ndërsa kalimi mbi të është shtruar me pllaka guri.[3] Gurët e skalitur dhe lidhësit tradicionalë e kanë mbajtur në këmbë për më shumë se dy shekuj.[2] Është ura më e madhe që ka mbetur në Shqipëri nga periudha osmane dhe ka statusin e monumentit të kulturës të kategorisë së parë.[1] Renditet ndër monumentet më të rëndësishme të kulturës në Shkodër.[3]
Në vitin 2024 ura u restaurua dhe iu vendos ndriçim.[4] Punimet riparuan dëmtimet që ishin grumbulluar ndër vite.[3] Me ndriçimin e ri, trembëdhjetë harqet e Mehmet Pashë Bushatit duken mbi Kir edhe pas muzgut.[4]