A e dinit?

Shqipëria kërkoi pranimin në Lidhjen e Kombeve më 12 tetor 1920, kur asnjë Fuqi nuk e kishte njohur qeverinë e saj dhe kufijtë nuk ishin caktuar përfundimisht.^[1] Lordi R. Cecil e mbrojti, duke thënë se Shqipëria ishte një komb me dëshirë unanime të banorëve. Më 17 dhjetor 1920 u pranua anëtare me të drejta të plota.^[1]

Në prill 1910, pasi morën Grykën e Kaçanikut, vetëm dhjetë kryengritës të armatosur ndalën trenin që vinte nga Shkupi dhe çarmatosën 40 ushtarë e oficerë osmanë, pa i keqtrajtuar.^[1] Më 28–30 prill, rreth 3 000–4 000 kryengritës u përballën me ushtrinë osmane të Shefqet Turgut Pashës, fillimisht 9 000–10 000 veta.^[1]

Më 7 mars 1914, Vilhelm Vidi, Princi i Shqipërisë, mbërriti në Durrës me anijen luftarake austriake "Taurus", të shoqëruar nga anije të flotave franceze, britanike dhe italiane.^[1] Delegacionin shqiptar që kishte shkuar në Neuwied për t'i ofruar kurorën e kishte drejtuar Esad Pashë Toptani.^[1]

Kur komiteti i Vlorës i dërgoi ultimatumin gjeneralit Piaçentini, më 3 qershor 1920, trupat italiane ndodheshin në Vlorë që nga dhjetori i vitit 1914.^[1] Lufta nisi me vetëm rreth 4 000 luftëtarë shqiptarë; historiani Dorian Koçi e vlerëson raportin real të forcave 14 000 me 4 000 në dobi të pushtuesit.^[2]

Më 8 maj 1913, ndërsa në Londër vizatoheshin kufijtë e shtetit të ri, deputeti britanik Aubrey Herbert tha në Dhomën e Komunave se Shqipëria kishte humbur shumë më tepër nga sa mund të përballonte të humbiste.^[1]

Më 6 prill 1911, pasi luftëtarët e Hotit morën majën e Bratilës mbi Deçiq, Nikë Gjelosh Luli ngriti flamurin shqiptar me urdhër të Dedë Gjo Lulit. Krerët e shtatë bajrakëve të Malësisë u betuan për atë flamur.^[1]

Në gusht 1912, kryengritësit shqiptarë i paraqitën qeverisë osmane katërmbëdhjetë kërkesa. Pika e tetë thoshte: "Me u mësue gjuha e vendit në shkollat fillestare, qytetse e në gjymnaze." Hasan Prishtina shkroi më vonë se këto kërkesa i tregonin kufijtë e Shqipërisë "heshtimisht".^[1]

Kongresi i Lushnjës nuk vendosi për kryeqytetin. Më 11 shkurt 1920, Këshilli i Lartë dhe qeveria hynë në Tiranë, sepse në Durrës nuk i lanë të hynin trupat italiane. Tirana u bë kryeqytet zyrtar vetëm më 31 janar 1925.^[1]